در این تنهایی دلگیر ومبهم

من از تو مینویسم عاشقانه

                            دلم از تو شده لبریز احساس

تو این حال وهوای بی ترانه

                                 نمی دونم کدوم حس غریبی

منو با دستای تو آشنا کرد

                            یکی انگار تو این بهت غریبی

دل دیوونه من رو صدا کرد

                          صدام دل مرده ای بود سرد وساکت

نفس های تو شد طنین آواز

                            تو تنهایی غزل گم کرده بودم

بازم شد شعر من با عشقت آغاز

                                 تو کوله باری از عشق وترانه

من از خواب ترانه بی صداتر

                                رسیدی از ته دنیایی روشن

منو بردی به خود تا مرز باور

                                    نمی دونم اگر با من نبودی

کدوم دست نوازش مرهمم بود

                              عزیزم توی این نا مردمی ها

همیشه دستای تو محرمم بود

                                  بذار با هم باشیم تا فصل آخر

منو تنها نذار با بی کسی ها

                             بمون با من تو این دنیای مسموم

دارم می میرم از دلواپسی ها 

فرزاد خا مه ای

مرد جوانی وسط شهری ایستاده بود و ادعا میکرد که زیبا ترین قلب را در آن شهر دارد

 جمعیت زیادی گرد آمدند قلب او کاملا سالم بود وهیچ خدشه ای بر آن وارد نشده بود

 پس همه تصدیق کردند که قلب او به راستی زیبا ترین قلبی است که تاکنون دیده اند

 مرد جوان در کمال ا فتخار با صدایی بلندتر به تعریف از قلب خود پرداخت

ناگهان پیرمردی جلوی جمعیت آمد وگفت:اما قلب تو به زیبایی قلب من نیست

مرد جوان وبقیه جمعیت به قلب پیرمرد نگاه کردند قلب او با قدرت تما م می تپیداما پر از زخم بود

.قسمتهایی از قلب  او برداشته شده وتکه هایی جایگزین آنها شده بود

اما به درستی جاهای خالی را پر نکرده بود وگوشه هایی دندانه دندانه درقلب اودیده می شد

. در بعضی نقاط شیارهای عمیقی وجود داشت که هیچ تکه ای آنها را پر نکرده بود

 مردم با نگاهی خیره به او می نگریستند و با خود فکر میکردند این پیر مرد چطور ادعا می کند که قلب زیباتری دارد.

مرد جوان به قلب پیر مرد اشاره کرد و با لبخند گفت تو حتما شوخی میکنی

قلبت را با قلب من مقایسه کن . قلب تو تنها مشتی زخم و خراش و بریدگی است.

پیر مرد گفت درست است قلب تو سالم به نظر می رسد اما من هر گز قلبم را با قلب تو عوض نمی کنم

 می دانی هر کدام از این زخم ها نشانگر انسانی است که من عشقم را به او داده ام من بخشی از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشیده ام

 گاهی او هم بخشی از قلب خود را به من داده  که به جای آن تکه بخشیده شده قرار داده ام اما چون این تکه ها مثل هم نبودند

 گوشه هایی دندانه دندانه در قلبم دارم که برایم عزیزند چرا که یاد آور عشق میان دو انسان هستند.

بعضی وقتها بخشی از قلبم را به کسانی بخشیده ام اما آنها چیزی از قلب خود به من نداده اند اینها همین شیارهای عمیق هستند

گر چه درد آورند اما یاد آور عشقی هستند که داشته ام

.امید وارم که آنها هم روزی بازگردند واین شیار های عمیق را با تکه ای که من در انتظارش بوده ام پر کنند....

حالا می بینی که زیبایی واقعی چیست؟

مرد جوان بی هیچ سخنی ایستاد.

 در حالی که اشک از گو نه هایش سرازیر بود به سمت پیر مرد رفت

 از قلب جوان و سالم خود تکه ای بیرون آورد وبا دستهای لرزان به پیر مرد تقدیم کرد

.پیرمرد آن را گرفت و در قلبش جای داد وبخشی از قلب پیر و زخمی خود را جای زخم قلب مرد جوان گذاشت.

مرد جوان به قلبش نگاه کرد دیگر سالم نبود اما از همیشه زیبا تر بود .

عشق از قلب پیر مرد به قلب او نفوذ کرده بود.

                                                                  نویسنده ناشناس

دو چهره است که همواره این جهان دارد

یکی عیان و دگر چهره در نهان دارد.

یکی همیشه به پیش نگاه ما پیداست.

که با تولد مرگ

که با طلوع غروب

که با بهار بهشت آفرین خزان دارد.

یکی همیشه نهان است اگر چه در همه جا

به هر چه در نگری با تو داستان دارد!

نه با تولد مرگ

نه با طلوع غروب

نه با بهار خزان

که هر چه هست در اوعمر جاودان دارد!

تورا به چهره پنهان این جهان راه است

نه از فراز سپهر

نه از دریچه ماه

نه با کمان وکمند

نه با درفش وسپاه!

همه وجودت از آن بی نشان نشان دارد

جهان چو گشت به یک چهره جلوه گر ز نخست

نگاه چاره گر چهره آفرین با توست

نگاه توست که رنگ دگر دهد به جهان

اگر که دل بسپاری به "مهر ورزیدن"

اگر که خونکند دیده ات به "بد دیدن"

امید توست که در خار زار کوه کویر

اگر بخواهد صد باغ ار غوان دارد

دلت به نور محبت اگر بود روشن

تو را همیشه چو گل تازه وجوان دارد

بر آستان هنر گر سری فرود آری

چراغ نام تو هم جاودانه جان دارد.

نه آسمان نه ستاره نه کهکشان نه زمان

تو چهره ساز جهانی تو چهره ساز جهان!

هر آنچه می طلبی از وجود خویش بخواه!

چگونه با تو بگوید؟

                          مگر زبان دارد!

                                فریدون مشیری

نه از آغاز چنین رسمی بود

و نه  فرجام چنان خواهد شد

که کسی جز تو تو را دریابد

تو در این راه رسیدن به خودت تنهایی

ظلمتی اگر هست دست از کوچه یاری بردار

وفراموش کن این کهنه خیال نور فانوس رفیقی

 که تو را دریابد!

دست یاری که بکوبد در راپرده از پنجره ها برگیرد

 قفل بگشاید

کوله بارت بردار دست تنهایی خود را تو بگیر

و از آیینه بپرس منزل روشن خورشید کجاست؟

شوق دریا اگرت هست روان باید بود

ور نه در حسرت همراهی رودی به زمین خواهی شد

مقصد از شوق رسیدن خالیست

راه سرشار  امید وبدان کین امروزمنتظر فردایی ست

که تو دیروز به امید وصالش بودی

بهترین لحظه راهی شدنت اکنون است

لحظه را در یابیم

باور روز برای گدر از شب کافیست

واز آغاز چنان رسمی بود

که سرانجام چنین خواهد شد

شعر از یه دوست 

یه روزی با این همه ساده دلی

تو خودت می فهمی عاشقی چیه

ما که رفتیم از کنارت ولی تو

بعد از این ببین که عاشقت کیه

تو نمی خواستی بمونی حرفی نیست

چرا احساس و گذاشتی زیرپا

ما رو با ش چی فکر می کردیم و چی شد

کجا رفت اون همه حرف و ادعا

توکه میگفتی منو دوسم داری

بریدی چرا ازم به سادگی

هرکسی ما رو جدا کرد بدونه

عشقمون بس بود برای زندگی

این روزا عاشقی معنا نداره

کو یه همدل، بی ریا وبی کلک

یکی مثل تو میون پر قو

یکی دلخوش به همین نون و نمک

بین ما قد یه دنیا فاصله اس

می دونم نمی رسیم به همدیگه

این جدایی تقصیر خودت نبود

اینو هر دو چشماتون بهم می گه

من می رم اما اینو کاش بدونی

لحظه ای نمی شی از تنم جدا

تو که نیستی خاطراتت با منه

من هنوز عاشقت هستم به خدا

ادعای هرکسی روزی با عمل او ثابت خواهد شد

تو هم روزی مدّعی بودی!............

                                                                             فرزاد خامه ای

                 از ستاره ها وماه خبری نیست.... چند روزیست ابرها دلتنگی میکنند

            با صدای رعد باران باریدن میگیرد...دستانم را به سوی آسمانش بلند میکنم

       تا باران اندوه دلم رافرو شوید ...شاید روح بی قرارم آرام گیرد ابرها چه آسان می گریند

تورا میبینم ..در باران آسمان.. ابرها...شب روز در همه جا.. به بزرگی ومهربانیت می اندیشم ..

با تمام وجود صدایت میزنم میدانم صدایم را میشنوی...تو را می خوانم میدانم تو هم مرا خوانده ای

                 دل خسته ام را به تو میسپارم تا مرهمی نهی...میدانم رهایم نمیکنی ...

                                                 مهربانم مرا تنها نگذار...

روزا آبیه وخورشید میدرخشه...... شب که میشه ماه میاد وپر از ستاره میشه

گا هی وقت ها هم که آسمون دلش از شب وروز می گیره ابری و بارونیه...

ببینم اونجا هم شب وروز آسمون همینطوریه..... او نجا هم بارون میاد...

 تكرار واژه هاييست كه تو آنها را برايم معنا كردي
اكنون ..تو نيستي..ومن واژه هارا گم كرده ام
نميدانم
از چه چيزي برايت بگويم  ...

امشب دلم خیلی گرفته..........

            بهار نزديك است و

دل من

        بي تو خزان است

كاش به همراه بهار بيايي...

                            من هنو زهم منتظر م.....

تو دور تر ميشدي
رد پايت را دنبال ميكردم

با تمام وجود صدايت ميزدم

و دورتر شدي دورتر
ايستادم
باران مي باريد
اما تو ديگر نبودي
وباز هم سراب ديدن تو

میدونی ....خوش به حالت که تو آسمونی....

میون این همه ستاره...کوچیک وبزرگ.........

تو دل ابرا....خوش به حالت که تنها نیستی...

ببینم اون بالا برای من جایی داری.........

آخه دیگه از آدم بودن ومیون اونا زندگی کردن

خسته شدم....دلم گرفته ستاره.... کاش منم

مثل تو ..تو اسمون بودم ....آسمونی که صاف   

ویه رنگه..اینجا این پایین....همه دورنگن.....

دروغ میگن...دلای همدیگر وخیلی ساده میشکنن

                                                                     ستاره دلم گرفته....ببینم تو تا حالا عاشق شدی...

                                                        ستاره ...اونجا کسی عاشق میشه.....اینجا آدما به ظاهر

                                                                   عاشق میشن...اینجا...عشقا دوومی ندارن....

   یه روز عاشق میشن....

                                        روز بعد میگذرن     ومیرن....     

                                             ستاره....دیگه خسته شدم......

                           کاش منم ..

                                          اونجا بودم........

                                 میون ابرا......

                 مثل تو.....

سهراب سپهری

زندگی

فرصت با هم ماندن

را از ما نمی گرفت

                                                                 افسوس...

و جدايي از تو

قلب مرا شكسته

و

تكه تكه اش كرده

افسوس

تو نميداني

تكه هاي شكسته

قلبم نيز

جداگانه

تو

را

دوست

دارد

اما انگار نمی شود

اینروزها بیشتر به تو فکر میکنم

 چقدر دلم برایت تنگ شده

اری تو نیستی و من این دقایق را با یادت سپری میکنم

تصور اینکه دیگر نیایی مرا آزار میدهد

نمی توانم باور کنم ........

باشد که هميشه ان چه را درزندگي مي جويي
بيابي ونه تنها خوشبختي را که شادي را
وزندگي ات بهتر از ان باشدکه
در گذشته ها تصورش را مي داشته يي
باشد که احساس کني در امن واماني
باشد که احساس کني قدرت مند ومطميني
باشد که لذت بري از نعمات امروز
از زيبايي هاي فر داهايت
باشد که هميشه حواست باشد که در درون شاد باشي
باشد که هميشه پر نشاط باشي
بدان گونه که تو را شگفت مي پندارم
به خاطر بسپار که روشناي چراغ من هميشه
براي تو روشن است
و تو بي همدل وبي همنوا نمي ماني
تو هرگزي بي عاشق نمي ماني و بي ان کس
که تو را ناز کشد
هر گز بي کس نمي ماني
که بهترين ها را براي تو بخواهد
در هر چه مي کني
تو هرگز بي من نمي ماني
جز خير براي تو ارزويي ندارم